कविता : म त्यही नारी हुँ

     शिखा ज्ञवाली 

२०७८ चैत १३ , तिलोत्तमा सिटी ।   

हो म त्यही नारी हुँ,

जुन तिम्रो मैलो खुट्टाको पानी

स्वच्छ जलको रूपमा घुटुक्क निलेकी छु।

आफ्ना रहर र इच्छालाई

एउटा कोठामा कैद गरी

तिम्रो पेट भरी

ठूलो अफिसर बनाएकी छु।

एक चिम्टी सिन्दुर को भरमा

आमा बुवा , इष्ट मित्र सबै त्यागेकी छु

जसले नौं महिना पेटमा राखी

दिसा,पिसाब सम्हाल्दै आइन,

तिनैलाई भेट्न आज हात जोडी

अनुमती लिएकी छु।

हो म त्यही नारी हुँ

जुन तिम्रो रुष्ठ बोली पनि

बर्मा बाणीका रूपमा स्मरण गरेकी छु।

कहिले अपुग नपुग पकाउँदा

आफू भोकै सुती तिम्रो पेट भरेकी छु,

सधैं साथ निभाउने वाचा गरेकी म

आज तिम्रो काम मा बोल्दा ,

घरकी पोथी भनेर चिनिएकी छु।

बिहे अघि सानु र जानु को

सम्बोधन पाएकी म

आहिले कुकुर्नी र अलक्षिणीको रूपमा

बुझिएकी छु।

हो म त्यही नारी हुँ

जुन तिम्रो कठोर ब्यवहार पनि

पतिव्रता इस्त्री को रूपमा सहेकी छु।

सधैं हाँसो र खुसीमा काट्ने मेरा दिन

आज चुलो र चौको मा झेलिएकी छु।

कालो गाजल लगाउँदा

राम्रो देखिने आँखा

रुँदा कसैले थाहा पाउँछन् कि भनी

बग्ने गाजल लगाउन छोडेकी छु।

हो म त्यही नारी हुँ

जुन तिम्रो लामो आयुको लागि

निर्जल व्रत बसेकी छु

कसैले तिमीलाई नराम्रो भन्दा,

सहन नसकी कान थुनी बसेकी छु

धेरै खुसी खोजी तिम्रो समीपमा

आधार चाएकी म

माया भन्दा धेरै हेलिएकी छु।

हो म त्यही नारी हुँ

जुन बिल्कुलै फेरिएकी छु।।